غارشناسان خارجی زیادی به مطالعه بر روی غارهای ایران پرداخته اند. یکی از کسانی که بصورت جدی تر به پیمایش و نقشه برداری در ایران رغبت نشان داد معدن شناس معروف فرانسوی ، ژاک ژان دمرگان (Jacques Jean Marie de Morgan ) بود که از سال 1276 تا 1291 هجری خورشیدی به مدت 15 سال هدایت تیم باستانشناسی کشورش را در ایران بر عهده داشت. نقشه و گزارش غار سهولان یکی از مدارک ارزشمند باقی مانده از این محقق بشمار میرود.
پس از آن و با فعالیتهای باشگاه ورزشی نیرو و راستی کم کم بازدید از غارها افزایش یافت و نهایتا با تاسیس هیات غارشناسان ایران در سال 1325 فعالیتهای مرتبط با غار وارد فاز جدیدی گردید. استاد چنگیز شیخلی یکی از موسسین این هیات از همان ابتدا بر لزوم نقشه برداری غارها احتمام داشت . ایشان تکنیکهای نقشه برداری را زیر نظر اساتیدی همچون دکتر مسعود کیهان رئیس وقت موسسه جغرافیای دانشگاه تهران و مهندس آذربُد مشاور نقشه برداری فرا گرفته و نسبت به تهیه کروکی بسیاری از غارهای ایران اقدام نمودند.
از جمله ابزارهای مورد استفاده ایشان میتوان به قطب نما ، نخ 10 متری علامتگذاری شده در فواصل یک متری ، متر نواری 1.5 متری، کاغذ شطرنجی و یک عدد تخته زیر دستی اشاره نمود.
البته این روند در سالهای بعد و توسط غارنوردان دیگری نیز ادامه یافت تا اینکه با حضور تعدادی از اعضای اتحادیه بین المللی غارشناسی ( UIS ) در سال 1387 در ایران و همچنین اعزام گروهی از مربیان فدراسیون کوهنوردی به لهستان در سال 1388 ، شیوه های نوین به همراه ابزار مدرن نقشه برداری غار ( از جمله Distox ) وارد کشور گردید .
پس از آن و با برگزاری دوره های آموزشی ، بر تعداد علاقمندان این کار پر مشقت و درعین حال ارزشمند افزوده و نقشه هایی قابل ارائه در مجامع بین المللی تهیه گردید.
