قطعا طرحهای زیادی قبل از قرن هجدهم میلادی وجود داشته است ولی یکی از اولین طرحها و نقشه های موجود ، در سال 1748 متعلق به یک ریاضیدان بنام جزف ناگل ( Joseph Anton Nagel ) در اسلوونی است . پس از آن دانش استفاده از روشهای نقشه برداری وجه تمایزی شد مابین راهنمایان یا به اصطلاح کارگران غار با غارشناسانی که برای استخراج معادن در اسلوونی بسیج شده بودند.
در اوایل قرن 19 میلادی نقشه های غار تنها برای فرمانروایان و یا معدن کاران کاربرد داشت . ضمن اینکه معمولا طول یک غار بر اساس زمان محاسبه می گردید بدین صورت که زمان مورد نیاز برای عبور از معابر یک غار معیار سنجش طول آن بود . با رشد شمار بازدید کنندگان غار برخی نقشه ها نیز برای کمک به مسیریابی آنان طراحی گردید. یکی دیگر از نقشه های این دوران با الهام از طرحی در کتاب بقایای مردگان اثر ویلیام باکلند ( William Buckland ) بود که در سال 1823 توسط وبستر ( T. Webster ) از غاری در ولز ترسیم گردید . در این طرح با یک مقطع طولی ، جزئیات مورد نظر طراح نظیر فراز و فرود دسترسی و ورود به غار همراه با یافته های داخل آن به خوبی نشان داده شده است.
در همان اوایل قرن 19 و در ایالات متحده ، علت ابتدایی نقشه برداری غارها بهره برداری از ذخایر نیترات بود. نقشه برداری قسمتهای مکشوف غار ماموت در سال 1835 افق جدیدی را پیش روی آنان قرار داد.
ادوارد آلفرد مارتل ( Édouard-Alfred Martel ) که از وی بعنوان پدر غارشناسی مدرن یاد میشود اولین شخصی بود که با انتشار کتابچه راهنما در سال 1892 به توصیف تکنیکهای نقشه برداری غار پرداخت .
با توجه به اندازه ، وزن و آسیب پذیری ابزارهای نقشه برداری معدن کاران ، استفاده از ابزارهایی مناسب شرایط خاص غار ضروری می نمود ولی عملا تا اوایل قرن بیستم و بعد از جنگ جهانی اول ، ابزار خاصی طراحی نگردید. همزمان دستورالعمل های متعددی برای نقشه برداری غار در مجلات غارشناسی منتشر و از آنجا که انواع مختلفی از غارها وجود داشت ، هر تیم غارشناسی یک روش مورد علاقه و یک ابزار را انتخاب می نمود ( نظیر ابزارهای زمین شناسان ، قطب نماهای معدن کاران و ... ) .
در سال 1910 دوربین تئودولیتی در آلمان ساخته شد که یک دهه بعد در نقشه برداری طولانی ترین غار وقت جهان استفاده شد . دو غارشناس دیگر آلمانی نیز در سال 1920 دو ابزار اندازه گیری به نام "Speläometer" و "Polygometer" را طراحی کردند که با شرایط غار همخوانی بیشتری داشت .
در سال 1924 غارشناسی بنام رابرت اوید ( Robert Oedl ) برای پایان نامه دکترای خود ، ماکت یک غار را بر طبق نقشه و مقیاس 500 / 1 با ظرافت تمام می سازد که البته در جنگ جهانی دوم از بین میرود .
نقشه برداران کم کم طول غارها را نه تنها برحسب متر بلکه سانتیمتر و میلیمتر محاسبه و بر دقت خود افزودند. اولین غاری که داده های برداشت شده آن با یک کامپیوتر بررسی شد ، غار رودخانه ای فرگوس (Fergus River Cave ) در ایرلند بود که در سال 1964 توسط تعدادی از اعضای گروه غارشناسی دانشگاه بریستول انگلستان ( UBSS ) بر روی کامپیوتر مرکزی دانشگاه پردازش و سپس چاپ گردید.
از اواخر سال 1990 میلادی و با ورود ابزار آلات دیجیتال نظیر مترهای لیزری ، تکنیکهای نقشه برداری شروع به تغییر کرد که نهایتا منجر به ظهور نقشه برداری بدون کاغذ ( Paperless ) در سال 2007 گردید. با این وجود هیچکدام از این ابزارها و روشها ، لزوم دقت و حساسیت در برداشتهای شخص نقشه بردار را کاهش نمی دهد.
دسترسی به لینکهای دانلود تنها برای اعضای سایت امکان پذیر است.
